بانوی معبد سوخته

وقتي هيچ سايه ايي نيست

كه روي سرت بيوفته

بي خود زحمت نكش ،

خورشيد شدن هم فايده ايي نداره !

پاورقي : خدايا خيلي چاكريم

كسي اينجا ،

در فاصله ي دو لبخند ِ تلخ

فرصت دست تكان دادن نداشت

حتي فرصت فكر كردن ؛

رهگذران همچنان مي گذرند ،

نقاب بر صورت ؛

و من اينجا در اين سكوتِ ابدي

بي نياز از اشك و لبخند و بوسه

ستاره ها را مي شمارم

و هميشه به اين حقيقت روشن مي رسم

: او كه برايم دست تكان داد

يك فرشته بود !

مي خوانمت ،

اي همراه ِ قدمهاي كودكي ام ؛

روشنايي ِ شبهاي خمپاره ُ باروتُ  آژير خطر ...

چشمانت پناهگاهي بود

براي دخترك سيه موي پريشان ؛

و اكنون

كه نه آتشي ست

نه گلوله ايي

و نه پناهگاهي ...

كجا رفتند رنگين كمان لبخندهايت؟

آسمان ِ بي حصار ِ چشمانت ؟

كجا رفتي؟

كجايي دخترك ؟

كاش مي دانستي

روزگارم سرد است

تن بي روح اقاقي بر آب

نقش  تصليب تن يك مرد است