بانوی معبد سوخته

- ؟-

shpr — Fri, 18 Dec 2009 13:53:25 GMT

من یک سوال مهم دارم:

به نظر شما آدمهایی که اجازه نمی دهند کسی برایشان تصمیم گیری کند و می خواهند خودشان زندگی شان را پیش ببرند و مدام در حال تجربه کردن و گه گاه شکست خوردن اند موفق تر و خوشبختر هستند یا آنهایی که در بست خود در اختیار دیگران قرار می دهند تا به جایشان تصمیم بگیرند و به احتمال بسیار زیاد هم شکستی در زندگی شان تجربه نخواهند کرد؟

- پسا مدرنیزم در تمامی زمینه ها-

shpr — Sun, 06 Dec 2009 11:04:29 GMT

فروید یکی از اولین کسانی بود که همه ی فعل و انفعالات ذهنی و جسمی انسان را ، بی کم و کاست به نیروی ج.ن.س.ی ربط داد. او با تقسیم بندی ِ شخصیت انسان به نهاد، من و منِ برتر بسیاری از اصول روانکاوی که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند را پایه گذاری کرد. بگذریم از اینکه حالا چقدر از این اصولش را رد کرده اند و با کدام نظریه هایش موافقند. اما بحثی که بسیار ذهنم را مشغول کرده همین پرداختن به (در نظرِ من) خصوصی ترین میل ِ انسان، همان که در بالا حروفش را ( ناگزیر از افتادن در تور سانسور اینترنتی) با نقطه هایی از هم جدا کرده ام، می باشد. پرداختنی که کمتر پیش می آید در فیلمی ( غیر ایرانی) حذف شده باشد.

من به شخصه ، با این ایده که مردم از فیلم هایی که دارای صحنه های ج.ن.س.ی هستند بیشتر استقبال می کنند ، پس بیاییم بی ربط ترین صحنه های ممکن را ( که اگر از فیلم حذف شوند هیچ لطمه ای به مفهوم اش نمی زنند) لا به لای سکانس های فیلم جا بدهیم و فروش را بالا ببریم و ایضاً حالش را هم ببریم مخالفم. نه آقا جان. من با این قضیه مشکل دارم و به خصوص پس از دیدن فیلم Brunoبه خودم گفتم چرا باید مردم همچین فیلمی را که بهتر است بگویم یک پ.و.ر.ن.و. گرافی ِ مدرن است روی پرده ی سینما و در حضور صدها نفر ببیند.

اول با خودم فکر کردم خوب این ساشا بارون کوهن حتما آدم مشکل داری است و یه جای کارش ایراد دارد که با پر روییِ هر چه تمامتر بورات می سازد و حالا با برونو حسابی از خجالت همه در آمده. اما با کمی جستجو معلوم شد که ایشان سر و همسر و فرزندی دارد و در زندگی اش آدم جنتلمنی است. حالا مشکل کجاست خدا می داند. فکر کنم دوباره باید فرویدی دیگر ظهور کند تا بتواند بشر ِ امروزه را تجزیه و تحلیل کند. شخصیت پیچیده ای که در نمودار هیچ روانکاوی جای نمی گیرد.

عجیب موجودات غریبی هستیم ما آدم ها !

- جادوگر-

shpr — Thu, 12 Nov 2009 13:47:08 GMT

هزار هزار پولک نقره ای چسباندم به صورت آسمان ،

تا شبت را نورافشان کنم ؛

گفتی : آسمان را چه به بزک ؟

و خندیدی؛

یادت هست؟

و من اسیر جادوی خنده های تو شدم ...

پی نوشت:

سلام

من دوباره برگشتم . راه دوری نرفته بودم. همین حوالی بودم.

خوشحالم...

- خوشبختی از رو دیوار ، سر می کشه تو خونه-

shpr — Sun, 05 Apr 2009 08:51:18 GMT

روزهاي فروردين پر شور ، متبرك و تازه اند.

اين را حتي مي توانم در سلام پيرمرد همسايه كه صبح ها نان تازه به دست از جلوي خانه مان رد مي شود حس كنم. در برق چشمانش و لبخند شيرينش و آن كلاه شاپوي نوي مشكي اش كه از جان بيشتر دوستش دارد.

هوا عالي است . باد خنكي مي پيچد توي شش ها و وادارت مي كند بيشتر نفس بكشي .

هر صبح پنجره هاي قدَي ِ خانه را باز مي گذارم و كيف مي كنم از رقص باد و پرده . از شعاعهاي زرين خورشيد كه مي لغزند روي زمين و فرش و ميز و كتابخانه . از جيك جيك و بغ بغو و قار قار هايي كه در هم تنيده مي شوند و به خنده ت مي اندازند.

هر صبح رستگار مي شوم انگار با عطر چاي و نان برشته كه پر مي كنند خانه را و اين خود ِ زندگي ست . اين دليل ِ بودن است و من راه ِ ديگري براي خوشبخت بودن بلد نيستم.

- بهار، بهار، چه اسم آشنايي-

shpr — Mon, 09 Mar 2009 07:32:18 GMT

چشمانم را مي بندم و روزهايي را كه گذشتند يك بار ديگر روي نوار سلولوئيد ظاهر مي كنم . شروع سال را به ياد ندارم ، عجيب است . هر چه سعي مي كنم هيچ صحنه اي را نمي توان جدا كنم براي سكانس افتتاحيه. قطعا بينندگان عزيز اين قصور را بر تدوينگر خواهند بخشيد.

تابستانش با گرماي سوزاننده و راه هاي طولاني مزين شد. خيمه زدن روي كتاب ها و رفت و آمد در مسيري كه هر روزش يادآور خاطرات خوبي است. به استثناي موجوداتي كه سعي كردند زهر بپاشند روي زخمها ولي با درايت ِ يك همراه عزيز ، پادزهري تهيه شد و از يك خطر جدي نجات يافتم . مي دانم كه از اين به بعد شب هاي شهريور و مهر برايم يادآور آن صحنه ي سپيد خواهند بود .

پاييزش بي سر و صدا و در قرنطينه سپري شد. از همان روزهاي سكوت و آرامشي كه مي شود خود را غرق كرد در آغوشش. نمي دانم چرا همه ي اتفاقات خوب زندگي ، در اين شاه فصل بر من ظاهر مي شوند. هديه اي كه اصلا قرار نبود به دست نگارنده برسد و نمي دانم چرا يك دوست ناشناس به ضميمه ي يك بسته ، كليد ِ زندگي را هم برايم فرستاد. مي خواهم هر جا كه هست برايش آرزوي شادي كنم و از اينكه دنياي ِ جديدم را به من نشان داد دستانش را بفشارم.

زمستان هم بي برف و باران ِ مسرت بخش به سرعت سپري شد و مي شود و ما را در حسرت يك زمين نرم ِ سپيدپوش گذاشت تا شايد زمستاني ديگر. شايد فصلي ديگر كه بركت اش از يادببرد گرماي بي تاب كننده ي تابستان هايش را. زمستانم تا نيمه با قلم و كتاب و كاغذ طي شد. زيبا نبود و بايد مي گذشت. و گذاشتم كه همانطور كه دوست دارد پيش رود. همانطور كه اجازه داده ام تا پايانش ، حسابي كيفور باشد و هر كاري دلش خواست انجام دهد. زمستان است ديگر بايد هوايش را داشت. سر به سرش نمي گذارم . صبح به صبح به گلدان كوچك كنار پنجره نگاه مي كنم كه كي قرار است جوانه بزند . كي خبر مي دهد كه بهار نزديك است ( مگر نيست؟). اين ساقه ي نحيف ِ خفته در خاك، شده است تقويم ِ جديد زندگي. و من در انتظار سالي هستم كه مژده داده است با آمدنش دنياي تازه اي پيش چشمانم و ايضاً قدم هايم مي گسترد.

عجيب در انتظار بهارم ...

- مقصد: آسمان -

shpr — Sat, 31 Jan 2009 18:13:18 GMT

پست را به دلایلی پاک کردم ، تجربه ای شد که یادم بماند اینجا جای نوشتن از فرشته های از دست رفته نیست . نظراتی برای این پست فرستاده می شد که هزاران فرسخ از روح نوشته فاصله داشت . نمی دانم کی قرار است یاد بگیریم که اگر در مورد مطلبی نظری یا فکری به خاطرمان نمی رسد ، خزعبلات از خودمان به جای نگذاریم.

از همه ی عزیزانی که برایم مهم بود این پست را بخوانند با شرم بسیار پوزش می خواهم.

- طلوع کن امشب -

shpr — Thu, 08 Jan 2009 10:46:18 GMT

ديگر نه نفسي در سينه باقي مانده نه جاني در پاها. چند قدم ديگر مي رسيم به قله . آنقدر همه چيز سفيد است و نوراني كه احساس مي كنم كور شده ام. به پشت سر برمي گردم و او را مي بينم كه نفس نفس زنان دارد بالا مي آید . داد مي زنم: - خسته شدي؟

داد مي زند: - نه ... ديگه داريم مي رسيم . و دستش را به طرفم دراز مي كند - دستمو مي گيري؟

نشسته ايم آن بالا و زمين و كوه و برف زير پاهايمان ، عجيب كوچك و شكننده اند. و بيش از همه چيز، سكوت ِ كوهستان است شنيده مي شود. كلاه پشمي سورمه اي اش را تا روي ابروهايش پايين كشيده و از ليوان مقوايي طرح دارش ، عطر چاي ِ داغ را مي نوشد. نگاهم مي كند: - ديدي بالاخره يه روزي آوردمت اينجا؟

-اوهوم ... شاهكاره . ديگه دلم نمي خواد برگردم اون پايين . تو چي؟

شال گردنش را كمي شل مي كند و با خنده مي گويد: - يعني تو هم مي خواي بري "در دل طبيعت وحشي" ؟ پسره آخرش مُردا !

با ابرو اشاره مي كنم كه يعني نه . دست مي برم و مشتي برف از زير پاهايم بر مي دارم.

سر پاييني آمدن سخت تر از بالا رفتن شده و هر لحظه امكان دارد ليز بخوريم و به تاريخ به پيونديم. دارد آهنگ يكي از فيلمهاي محبوبش را با سوت اجرا مي كند. تمام راه بازگشت را با سكوت و دوره كردن موسيقي تاريخ سينما برمي گرديم.

زندگاني بسيار بسيار لذت بخش ، هيجان انگيز و سرشار از آرزوهاي محقق شده خواهد شد ، همانطور كه پيش مي رويم .

- به کدامین کیش و آیین؟-

shpr — Sun, 14 Dec 2008 16:35:18 GMT

۱. بن (داستين هافمن) از آن موجودات بيش از حد تنهاي ِ، بي دست و پاي ِ خجالتي است كه آدم مي خواد يك سيلي حسابي روانه ي صورتش كند تا كمي به خود بيايد. نه در مقابل خانواده اش اراده دارد (حتي نمي تواند لحظه اي در جشن فارغ التحصيلي اش كه پدر و مادرش برگزار كردند ، خلوت كند و تنها باشد) و نه در مقابل لوندي هاي خانوم رابينسون (آن بنكرافت) –كه از قضا همسر همكار پدرش است و دو برابر او سن دارد- اختياري از خود نشان مي دهد. تا جايي كه خانوم او را اغوا مي كند و تمام تابستان تبديل مي شود به پلي براي بن كه از آن موجود دست و پا چلفتي ، تبديل شود به مردي كه مي تواند هر چه اراده كند به دست بياورد. حالا اين وسط پدر و مادرش تصميم مي گيرند باب ِ آشنايي بن را با دختر رابينسون ها – ا ِلن (كاترين راس) باز كنند ، شايد پسر ِ افسرده و تنهايشان! به خود بيايد و تصميمي براي آينده اش بگيرد... حالا تصور كنيد حال و روز ِ بن بدبخت را كه هم عاشق الن شده است و هم از طرف خانوم رابينسون تهديد شده كه اگر با الن رابطه اي برقرار كند ، او همه ي ماجراي عاشقانه ي تابستاني شان را بر ملا مي سازد... *

۲. سيمونه (رناتو سالواتوري) جلوي چشمان برادر كوچكترش روكو (آلن دلون) به عشقش ناديا (آني ژيراردو) تعدي مي كند ، روكو ضجه مي زد، التماس مي كند ، اشك مي ريزد اما سيمونه ديوانه شده ، زده به سرش ، حتي نيم نگاهي هم به روكو نمي اندازد و بعد هم آش و لاشش مي كند . چند ماه بعد كه خانواده براي پيروزي روكو در مسابقات بوكس جشن گرفته اند سيمونه سر مي رسد ، عقل از سرش پريده، به روكو مي گويد كه ناديا را به چاقو كشته ، روكو فقط بغلش مي كند و دوتايي گريه مي كنند... **

۳.نمي دانم چقدر به اراده ، شجاعت و عصيان در خودتان ايمان داريد و حتي به آنها مي باليد ، اما من فكر مي كنم خيلي چيزها از جمله سه كلمه ي بالا ، همانقدر كه بايد ياد گرفته شوند و اكتسابي هستند ، بايد در خون آدم هم باشند. تا وقتي من آدم بزدلي هستم ، هيچ مكتب و كلاس و آموزشي نمي تواند مرا به موجودي سلحشور و با اراده تبديل كند. من تا خودم نخواهم ، تا تصميم نگيرم حتي نمي توانم ساده ترين معادلات زندگي را بفهمم ، چه برسد كه حلشان هم بكنم.

4.بن ، بر اثر شرايط بد تربيتي اش و جامعه، موجود خجالتي و پَپِه اي بود كه يك تلنگر (حالا چه غير اخلاقي و چه بر پايه ي اصول و قانون) لازم داشت . خانوم رابينسون اين تلنگر بود. بن خودش را كشف كرد. فهميد كه مي تواند حتي در مقابل تهديد هم بايستد و در اين راه آبروي خود را هم به باد داد. ( اما مگر آبرو چقدر مهم است؟ اين زندگي فقط يك بار اتفاق مي افتد. نه اين است كه آبرو يك استراتژي ساخت بشر است؟) بن در آخر فيلم به خواسته اش رسيد. زندگي اش را در دست خودش گرفت.

5.روكو ، پسر نجيب ِ يك خانواده ي فقير ايتاليايي است كه هر اتفاق بدي كه براي برادرانش مي افتد،به گردن مي گيرد. به جاي سيمونه روي رينگ مي رود، مشت مي خورد ، آسيب مي بيند و خم به ابرو نمي آورد. زندگي ِ او در قرباني شدن براي ديگران معني دارد. از ناديا جدا مي شود و او را نزد سيمونه مي فرستد «اون بيشتر از من بهت احتياج داره... برو كمكش كن» (حرص ِ آدم درمي آيد از اين همه فداكاري ِ پوچ) . پايان ِ فيلم هم با تصميمي ( كه باز هم از جانب روكو نيست) براي ادامه ي زندگي او رقم مي خورد. روكو هيچ وقت نمي تواند خوشبخت باشد. او باور دارد كه زندگي اش را ديگران بايد اداره كنند ، همه چيز فداي ديگران.

6.خوشبختي چيزي نيست كه ديگران دو دستي تقديم تان كنند. بايد بخواهيد و برايش دست و پا بزنيد. زندگي تان را خودتان مي سازيد.

* فارغ التحصيل- كارگردان: مايك نيكولز- 1967- برنده اسكار بهترين كارگردان

** روكو و برادرانش- كارگردان: لوكينو ويسكونتي- 1960

- آمدم -

shpr — Fri, 21 Nov 2008 15:28:18 GMT

آمده ام كه زندگي كنم ... كه خلق كنم و خداي كوچكي باشم در قلمرو كوچكترم.

آمده ام تا عشق را بيابم ... از لابه لاي حرف هايت . از زمزمه هايت . از بغض هايت.

آمده ام كه مرا پيدا كني ... كه براي يافتنم كفش هاي آهنين بپوشي .

آمده ام كه شكر كنم او را ... كه بزرگ است و خداي ِ تمام لحظه هاي من . او كه مرا براي تو ، و تو را براي من آفريد و راه را نشانمان داد تا بيابيم .

آمده ام تا در سخت ترين لحظه ها هم فقط نام تو را فرياد بزنم و نگويم :چرا ؟ كه بگويم: وقتي تو هستي چه باك!

آمده ام تا مهره ي كوچكي باشم روي اين صفحه ي عظيم ِ هزار رنگ . با مهارتت راه درست را انتخاب مي كني و مرا پيش مي بري . ماتم نمي كني . هرگز !

آمده ام ... به اين دنيا آمده ام تا هميشه يادم بماند چه فرصت بزرگي برايم مهيا كردي كه باشم. باشم و براي بودن ِ تك تك عزيزانم شكر كنم.

دوم آذر ِ بيست و چند سال پيش ، من آمدم

- انگار گفته بودی خداحافظ ...-

shpr — Sun, 19 Oct 2008 11:54:18 GMT

1... فهميده بود انگار ، كه شب ِ آخر است. بد قلقي مي كرد. از صبح شروع كرده بود به غر زدن. عصر هم تمام ِ راه را پياده آمده بود. از سينما آزادي تا ...؛

هدفون به گوش، خودش را پرت كرده بود ميان جمعيت تا يادش برود كه قرار است تا اطلاع ثانوي پرونده ي اين آدم ها هم بسته شود. اين موجودات ِ نازنين ِ دوست داشتني . اين فرشته هاي سپيد پوش. جعبه ي شيريني را هي اين دست و آن دست مي كرد و تمام تلاشش اين بود كه به آدم ها نگاه نكند. پرده ي اشك ديدش را تار كرده بود اما زور مي زد تا حتي قطره اي هم فرو نچكد روي گونه هايش. مردم مي آمدند و مي رفتند. مي خنديدند و داد مي زدند و كيسه هاي خريد به دست پچ پچ مي كردند. او اما دلش حسابي گرفته بود. مثل هوايي كه انگار مي دانست «امشب، شبِ آخر است»؛

نزديك آن چهارراه معروف ِ دوست داشتني كه رسيد دلش هري ريخت پايين. ديگر اين چراغ هاي قرمز و سبز و زرد او را به سوي «او» هدايت نمي كردند. براي خودشان رنگ به رنگ مي شدند. براي دل ِ خودشان .

نگاهش را انداخت روي سنگ فرش هاي قديمي و قدم به قدم ، صداي كوبش قلبش را بلند و بلندتر مي شنيد. با نوك ِ انگشتش ، قطره اشك سرگردان را از گوشه ي چشمش پاك كرد. انگشتش خيس شد. اما او با هيچ پارچه اي خشكش نكرد. رفت و رفت و رسيد به آن در ِ بزرگ ِ چوبي . و راهرو هاي تنگ و پوسترهايي كه حالا همه شان انگار ديگر به او نگاه نمي كردند...

2...توي آن اتاق ِ كوچك ِ باريك ديدمش. بُق كرده بود و ذل زده بود به صورتش توي آينه. وقتي چشمش به من افتاد بلند شد . خواست برود توي اتاق كناري كه پريدم دستش را گرفتم. حرفي نزدم. حرفي نزد. برگشت نگاهم كرد. سفيدي ِ چشمانش قرمز بود. سربندش را درست نبسته بود و موهاي ِ لَخت ِ سياهش از گوشه هاي پارچه آمده بودند بيرون.

:« چيه؟» با لبان لرزانش اين كلمه را گفت و دستش را از توي دستم كشيد بيرون.

:« نمي خواي حرف بزني؟ ... اينقدر بي رحم نباش. دلم برات تنگ ميشه . بزار لااقل يه دلِ سير نگات كنم خوب.»

:«نمي خوام. اين لحظه هاي آخر بزار تنها باشم. » و بغضش تركيد. «معلوم نيست ديگه كِي همديگه رو ببينيم... بزار دوري تو راحت تر قبول كنم ... باشه؟ ... بزار نبينمت ... بزار دور شم از تو ، از خودم ... »

دستانم رو دور گردنش حلقه كردم . آن اشك ِ لجوج بالاخره كار خودش را كرد و سرازير شد. با سر انگشتانم براي آخرين بار لباس هايش را لمس كردم . نرمي ِ رداي ِ سپيدش را به خاطر سپردم . از زير دستانم خودش را كشيد بيرون.

:«ميرم لباسامو درست كنم ...» و به سرعت در تاريك روشني ِ اتاق ِ كناري گم شد. من ماندم. و خاطره اي كه گرچه گاه حواشي اش با تلخي و بغض همراه بود اما شيرين بود . ماندگار بود . هم براي ما و هم براي آنهايي كه ديدنمان.

كسي تقه اي زد به در . سريع اشك هايم را پاك كردم . :«بله؟ بياين تو »

صدا از پشت در گفت:« لباساتو بپوش بيا پايين تو سالن. بچه ها همه جمع اند.»

:«باشه اومدم»

پاورچين پاورچين رفتم سمت اتاق نيمه روشن ِ لباس. نبود. لباسهاي(ش)م را مرتب گذاشته بود روي چوب لباسي. و با سنجاقي اسمم را زده بود رويشان. آرام گفتم :

« خداحافظ يرما ...»

پي نوشت: سوم آبان ، هويت مجازي ام پنج ساله مي شود. راه رفتن را خوب آموخته . كم كمك بايد آماده شود براي دوره ي جديدي از زندگی اش.